شبيه اين معنى در آيه 46 سوره اسراء نيز آمده است : « وَإِذا ذَكَرْتَ رَبَّكَ فِي الْقُرْآنِ وَحْدَه وَلَّوْا عَلى أَدْبارِهِمْ نُفُوراً » : هنگامى كه پروردگارت را در قرآن به وحدانيت ياد مىكنى فرار مىكنند « ! پيامبر بزرگ خدا نوح از دست اين گونه كجانديشان به خدا شكايت مىكند و مىگويد : وَإِنِّي كُلَّما دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصابِعَهُمْ فِي آذانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْباراً » : « خداوندا ! هر زمان آنها را دعوت كردم تا به درگاه تو آيند ، و آنها را بيامرزى ، انگشت در گوشها گذاردند و لباس بر سر و صورت خود پوشيدند تا صداى مرا نشنوند ، و در مسير گمراهى اصرار ورزيدند و استكبار كردند » ! ( نوح - 7 ) . آرى چنين است حال متعصبان لجوج و جاهلان مغرور . ضمنا از اين آيه به خوبى استفاده مىشود كه سرچشمه بدبختى اين گروه دو چيز بوده است انكار اصل توحيد و عدم ايمان به آخرت . نقطه مقابل آنها مؤمنانى هستند كه از شنيدن نام خداوند يگانه چنان مجذوب نام مقدسش مىشوند كه حاضرند هر چه دارند نثار راه او كنند ، نام محبوب كامشان را شيرين و مشام جانشان را معطر ، و تمام قلبشان را روشن مىسازد ، نه تنها نام او كه نام هر چه ارتباط و پيوندى با او دارد براى آنان سرورآفرين است . نبايد تصور كرد كه اين صفت مخصوص مشركان عصر پيامبر ص بوده است ، در هر عصر و زمان منحرفان تاريك دلى هستند كه از شنيدن نام دشمنان خدا و مكتبهاى الحادى و پيروزى ستمگران خوشحال مىشوند اما نام نيكان و پاكان و برنامه‌ها و پيروزيهايشان براى آنان دردآور است ، لذا در بعضى از روايات اين آيه تفسير به كسانى شده است كه از شنيدن فضائل اهل بيت پيامبر ص